Bebi d'esta poza

Candás, Ricardo

Esti poemariu ye una poza onde a quien-y pruya pue averase a beber d’ella cuantes vegaes considere. Poza que llucha escontra l’escaezu, escontra la malura que s’escuende nel volumen del silenciu, escontra les circunstancies feches a semeyanza del inclín turbiu de la llaceria.
A quien llea estos versos agora, a quien faiga esnidiar los güeyos peles rengleres equí inoculaes como un besu, entrúgo-y cuánta realidá perdió y ta esperando entá inyectada na memoria, aú empobinar la mirada tres la muerte, cómo ye la solitú indómita que s’escuende nel so corazón. Nun ye intención de mio ufrir respuestes, namás equí hai caminos qu’hasta yo desconozo, ferramienta pa esbrozar la memoria, agua colo qu’apagar el secañu qu’arrodia l’horizonte.